Tin Can Bay.
Een rare naam voor een stad, vind je niet? Het deed me een beetje denken aan de tinnen man van de Tovenaar van Oz. Natuurlijk was er geen gele kasseien weg of Boze Heks van het Westen. Maar ze hadden er wel dolfijnen en vele andere soorten vis. Misschien dat daar de naam wel vandaan komt. Of toch niet?

people on a grass beach

Het verhaal gaat dat Tin Can Bay vroeger ‘tuncanbar’ werd genoemd door de originele inwoners. Waarvan gedacht werd dat dit verwees naar de zeekoeien die er toen leefden. Jaja, zeekoeien. Vandaag is Tin Can Bay bekend om een hele andere soort dieren. Namelijk dolfijnen. Sousa dolfijnen. En we maken het nog beter, je kan ze met de hand voederen. Je moet alleen hopen dat ze komen opdagen.

two dolphins lined up on the shore

Red sailboat on the beach

We kwamen in de late namiddag aan in Tin Can Bay. Eerst alles eventjes verkennen en dan op zoek naar een leuke plek om onze camper te parkeren. Het werd een gezellig plekje in de schaduw in Kingfisher Caravan Park. We waren beide natuurlijk ongelooflijk enthousiast om de dolfijnen te zien maar we moesten wachten tot de dag erna. Blijkt dat het voederen van de dolfijnen ‘smorgens om 8 uur plaatsneemt. Dus met nog een beetje vrije tijd besloten we een mooie avondwandeling te maken langs het strand.
red campervan on a camping

view of tin can bay

De volgende ochtend waren we al wakker om 7 uur. De dolfijnen wachten voor niemand! We kwamen aan rond 7:30, goed op tijd. Maar blijkbaar toch niet vroeg genoeg want er stond al een gigantische rij te wachten. Dat hadden ze ons wel op voorhand mogen vertellen. Nu ja, blijkt dat een een nationale feestdag was. Les geleerd.

Wilde dolfijn

Stipt 8uur en de dolfijnen stopten met rondzwemmen en kwamen naar de kant. Er werd een rij gevormd en niet veel later stonden wij bijna helemaal achter in. Ach wat, de zon scheen dus dan zouden we nog een mooi kleurtje krijgen, toch?

Voor $5 kregen we een klein emmertje met enkele vissen in. Het was ongeveer een uurtje aanschuiven tot het aan ons was. Probeer je emmertje af te schermen met je handen want de eenden zullen je vis proberen te stelen. Het was afschuwelijk. Zo’n twintig mensen verloren hun vis aan de eenden en daar ging hun kans om de dolfijnen te voederen. Kan je het je voorstellen? Daar sta je dan al een uur te wachten en plots komt er een eend voorbij die doodleuk je vis komt stelen. Vreselijk.

Kelly holding a bucket of fish

Gelukkig had ik mijn vis nog in mijn emmertje en kon ik eindelijk de dolfijnen voederen. Ik ging traag het water in met mijn voeten en stopte zo dicht mogelijk bij de neus van de dolfijn. Ik stak mijn vis in het water en hij pakte het zo snel als hij kon uit mijn hand. Dat was het. Het moment was voorbij zonder dat je het echt door had, maar het was het zeker waard!

Kelly feeding the fish to the wild dolphin

Deel op Pinterest

TinCanBay

Auteur

Hey! Ik ben Kelly, 25 jaar en ik hou van reizen. Ik ben verzot op chocolade en vooral dan een chocolade moelleux. Ik ben verslaafd aan Netflix en hoop ooit trotse eigenaar te zijn van een geweldig katbeest!

Laat een Comment Achter